Ο Γιώργος Βέης, κατά την επίσκεψή του στο Πεκίνο, επισκέφθηκε και μια μεγάλη συλλογή ρολογιών, που φαίνεται ότι τον εντυπωσίασε. Αφού διαβάσετε το σχετικό κείμενο: Να γράψετε για άλλες συλλογές, που έχετε υπόψη σας ή που κάνετε εσείς (80-100 λέξεις).
Αν σας αρέσει ο φιλοτελισμός, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της Ελληνικής Φιλοτελικής Εταιρείας και την ιστοσελίδα ΕΛΤΑ για να αντλήσετε πληροφορίες.

Στην αίθουσα των ρολογιών

  Μετράω του ωροδείχτες, τους δράκοντες, τα χρώματα, τα φανταχτερά χάλκινα πουλιά, τα ακίνδυνα ασημένια ερπετά, τα κατοικίδια φίδια, τις καδένες, τις σταματημένες στιγμές του σινικού οράματος σε μιαν ιδιαίτερη υποβλητική, αμυδρά φωτισμένη, υγρή αίθουσα που βρίσκεται προς το βορειοανατολικό άκρο των ανακτόρων. Να θυμηθώ την αμήχανη κίνηση ενός λιλιπούτειου, χρυσοποίκιλτου πετεινού σ’ ένα ρολόι τοίχου από την Καντόνα. Και τ’ άλλα όχι και τόσο αθώα δώρα των Άγγλων, των Ολλανδών, των Γερμανών — πιο πέρα οι γενναιόδωρες απαντήσεις των ωρολογοποιών της Σαγκάης που συναγωνίζονται ευπρόσωπα τους μάστορες της Ζυρίχης και της Γενεύης.
  Στην καρδιά, λοιπόν, ενός ακόμη δάσους σημείων: οι θαμποί, γερασμένοι λατινικοί αριθμοί, τα ψιλόλιγνα αραβικά στοιχεία, ο ζεστός χρόνος της μπαλαρίνας που μπαινοβγαίνει στο περιποιημένο σκηνικό ενός ρολογιού-θεάτρου, η παγωμένη κραυγή της τίγρης που τρέχει πίσω από το ματωμένο ελάφι: τα ρολόγια είναι αρκετά μεγεθυμένοι κόκκοι ρυζιού. Εδώ, σ’ αυτή την αίθουσα, τα σύμβολα ξεπερνούν πανηγυρικά τον εαυτό τους: ξεσκεπάζουν εύκολα το ψεύδος των εννοιών, τη σχετικότητα της βεβαιότητας ενός σοβαροφανούς εκκρεμούς.


Πηγή: Γιώργος Βέης, Ασία,Ασία. Σινικές και άλλες μαρτυρίες, εκδ. Κέδρος, Αθήνα 1999.