α) Να διαβάσετε το τέλος του μυθιστορήματος Ωκεανός του Ηλία
Βενέζη και να σχολιάσετε σε μία παράγραφο στο πλαίσιο που σας
δίνεται (100-120 λέξεις) το χωρίο: «Η ματιά τους ήταν σκληρή,
αδιάφορη κι ανελέητη: Επειδή δεν τον όρισαν αυτοί το σκοπό του
ταξιδιού, το τέρμα του. Το όρισαν άλλοι. Κ’ οι Βαλτιμόρες έχουν,
φαίνεται, σημασία μοναχά σαν τις διαλέγουμε εμείς.».
β) Να
δημιουργήσετε ένα άλμπουμ φωτογραφιών με διαφόρους τύπους
σύγχρονων ελληνικών πλοίων.
Ηλίας Βενέζης
Ωκεανός
Κεφάλαιο 22
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ, φτάξαμε στη Βαλτιμόρη, ακολουθώντας το
ταξίδι ενός φορτηγού ελληνικού που το λένε «Μαντώ».
Τι είναι το «Μαντώ»;
Τα «Μαντώ» έχει μηχανή Χάμιλτον, δυόμισυ χιλιάδες
άλογα, έχει τρία άλμπουρα, έχει έξι μπίγιες, έχει στο chart-
room του κόσμου τα εργαλεία: παλινόρια, και βαρόμετρα, και
βυθόμετρα ηχητικά, και εξάντες και μοιρογνωμόνια. Έχει ακόμα μες
στ’ αμπάρια του δέκα χιλιάδες τόννους μινεράλι που το βγάλαν οι
Αλγερίνοι απ’ τα σπλάχνα της Αφρικής και θα χυθεί αύριο στις
υψικαμίνους της Βαλτιμόρης.
Αυτά να είναι το «Μαντώ»;
Το «Μαντώ» κουβαλά και κάμποσες ψυχές. Το πλήρωμά
του. Να αυτές είναι το «Μαντώ»; Κοίταξέ τους, έναν-έναν, το
πλήρωμα, κατά πως ακουμπάνε πάνω στα σίδερα της κουβέρτας, τη
γέφυρα, στις μπουκαπόρτες, και κοιτάν τη γη οπού φτάξαν, ύστερα
απ’ τον Ωκεανό. Τι να περιμένουν και τι να φοβούνται; Τα μάτια
τους είναι ολάνοιχτα, τα πρόσωπά τους δαρμένα απ’ τον ήλιο και
την αρμύρα της θάλασσας, τα κορμιά του πεινασμένα. Τις μέρες που
περνούσαν τον Ωκεανό πότε ήταν καταμόναχοι, ο καθένας με τον
εαυτό του, πότε κοίταζαν το σύντροφό τους για να τον μισήσουν,
πότε βλαστημούσαν τη μοίρα τους και το Θεό, πότε παρακαλούσαν
τον Άι-Νικόλα για τα πρόσωπα που αγαπούσαν. Δεν ξέραν, σαν
ξεκινούσαν, για πού θα πάνε, για πού θα φτάξουν. Ακόμα και μες
στον Ωκεανό δεν το ξέραν: κάποιος θα τους το όριζε. Τους το
όρισε μια μέρα από ένα γραφείο της Νέας Υόρκης, μέσα απ’ τα
σκοτεινά κτίρια της Γουώλλ στρητ, εκεί στο down town. Και το
μήνυμα πέρασε πάνω απ’ τον αγέρα του Ωκεανού κ’ έφτασε στο
«Μαντώ»: Μπώλτιμορ.
— «Τι είναι το Μπώλτιμορ;»αναρωτήθηκαν μες στο
φορτηγό όσοι δεν το ξέρα,
Οι άλλοι, που είχαν ξαναπάει, σηκώσαν τον ώμο
τους:
— «Τίποτα δεν είναι. Είναι σαν τ’ άλλα τα λιμάνια.
Τίποτα διαφορετικό».
Η ματιά τους ήταν σκληρή, αδιάφορη κι ανελέητη:
Επειδή δεν τον όρισαν αυτοί το σκοπό του ταξιδιού, το τέρμα του.
Το όρισαν άλλοι. Κ’ οι Βαλτιμόρες έχουν, φαίνεται, σημασία
μοναχά σαν τις διαλέγουμε εμείς.
Αναγνώστη, κοίταξέ τους τώρα έναν-έναν πώς
κάθουνται, οι ναυτικοί του «Μαντώ», πώς κοιτάνε τη Βαλτιμόρη στο
βάθος, πώς περιμένουν, πώς δεν περιμένουν.
Ο πλοίαρχος είναι απ’ την Άντρο. Αλλά φαίνεται πως
δε θα γυρίσει ποτές στην Άντρο, μήτε σα θα γεράσει. Η Άντρος
φαίνεται πώς χάθηκε γι’ αυτόν.
Πηγή: Ηλίας Βενέζης, Ωκεανός, εκδ. Βιβλιοπωλείον την «Εστίας» Ι.Δ. Κολλάρου & ΣΙΑΣ, Αθήνα 1956.
Να σχολιάσετε σε μία παράγραφο στο πλαίσιο που σας δίνεται (100-120 λέξεις) το χωρίο: «Η ματιά τους ήταν σκληρή, αδιάφορη κι ανελέητη: Επειδή δεν τον όρισαν αυτοί το σκοπό του ταξιδιού, το τέρμα του. Το όρισαν άλλοι. Κ’ οι Βαλτιμόρες έχουν, φαίνεται, σημασία μοναχά σαν τις διαλέγουμε εμείς.»