Αφού μελετήσετε το κείμενο του Νταβίντ Γκρόσμαν,
α) να το
συσχετίσετε με το ποίημα του Μάρκου Μέσκου.
β) Να γράψετε
ένα κείμενο διαλογικό, όπου δύο παιδιά φίλοι συνομιλούν για
διάφορα θέματα (ενδιαφέροντα, στόχοι, σχέσεις με το περιβάλλον
τους κ.ά.), και μέσα από τον διάλογο αποκτούν στοιχεία
αυτογνωσίας.
Νταβίντ Γκρόσμαν
Ένα άλογο μπαίνει σ’ ένα μπαρ
Τα λεωφορεία για τη συνοικία Ταλπιότ
πηγαινοέρχονταν, κι εμείς μιλούσαμε. Να μας: εγώ κάθομαι πάνω
στον φράχτη, ένας νεαρός αδύνατος (ναι, ναι) και ψηλός, με
πρόσωπο στενό και σκληρό και χείλη σφιγμένα, που αποφεύγουν να
χαμογελάσουν, και γύρω μου χοροπηδάει ένα παιδί κοντό,
τουλάχιστον έναν χρόνο μικρότερό μου, με μαύρα μαλλιά και πολύ
ανοιχτόχρωμο δέρμα, που ήξερε να με βγάλει από την κόγχη μου με
επιμονή και με κατεργαριά, ξυπνώντας μου σιγά σιγά τη θέληση να
θυμηθώ, να μιλήσω, να διηγηθώ για την Γκαντέρα και το Παρίσι και
τη Νέα Υόρκη, για το καρναβάλι στο Ρίο, για την Ημέρα των Νεκρών
στο Μεξικό, για τη Γιορτή του Ήλιου στο Περού, και για ένα
ταξίδι με αερόστατο πάνω από τις αγέλες των γκνου1
στις εκτάσεις του Σερενγκέτι…
Μέσα από τις ερωτήσεις κατάλαβα πως κρατούσα στα
χέρια μου έναν σπάνιο θησαυρό: μια εμπειρία ζωής‧ πως η ζωή μου
που μέχρι τότε την υπέμενα σαν μια ενοχλητική σβούρα ταξιδιών
και συχνών αλλαγών διαμερισμάτων και σχολείων και γλωσσών και
προσώπων, ήταν στην πραγματικότητα μια τεράστια περιπέτεια. Πολύ
γρήγορα ανακάλυψα πως αποδεχόταν ακόμα και τις υπερβολές με
θέρμη: καμιά καρφίτσα δεν μπηγόταν στα αερόστατά μου, αντίθετα,
αποδείχτηκε πως μπορούσα και μάλιστα πως έπρεπε να διηγούμαι
κάθε ιστορία ξανά και ξανά, προσθέτοντας κάθε φορά λεπτομέρειες
και αλλαγές στην πλοκή, άλλες που υπήρξαν και άλλες που θα
μπορούσαν να υπάρξουν. Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου όταν ήμουν
μαζί του. Δεν αναγνώριζα τον φλογερό και ενθουσιώδη νεαρό που
ξεπετιόταν από μέσα μου. Δεν αναγνώριζα την καυτή αίσθηση στους
κροτάφους, που έκαιγαν ξαφνικά από σκέψεις και φαντασίες. Και
κυρίως δεν αναγνώριζα την ευχαρίστηση από την άμεση ανταμοιβή
για το νέο μου ταλέντο: αυτά τα μάτια, που ανοίγουν διάπλατα
μπροστά μου έκπληκτα και γελαστά από ευτυχία. Η βαθυγάλανη
λάμψη. Κάτι σαν τα πνευματικά δικαιώματα, υποθέτω.
Έναν ολόκληρο χρόνο ήμασταν έτσι, δυο φορές την
εβδομάδα. Μισούσα τα μαθηματικά, για χάρη του όμως προσπαθούσα
να μη χάνω μάθημα. Τα λεωφορεία πηγαινοέρχονταν κι εμείς ήμασταν
χαμένοι στον κόσμο μας έως ότου έπρεπε υποχρεωτικά να
χωριστούμε.
Πηγή: Νταβίντ Γκρόσμαν (David Grossman), Ένα άλογο μπαίνει σ’ ένα μπαρ, μυθιστόρημα, μτφρ. από τα εβραϊκά Λουίζα Μιζάν, εκδ. Ψυχογιός, Αθήνα 2019.
1γκνου: μεγαλόσωμα βοώδη της Αφρικής ή αντιλόπες, που μεταναστεύουν σε μεγάλες αγέλες