Κόρη ξανθή τραγούδαγε στης Τρίχας το γεφύρι,
ψιλά τραγούδια νέλεγε και παραπονεμένα,
κι’ από το χλιβερό σκοπό, το χλιβερό τραγούδι,
και το γεφύρι εράγισε και το ποτάμι στάθη,
και το Στοιχειό του ποταμού στην άκρια νεπετάχτη.
Κ’ ένας διαβάτης φώναξε ’πο¹ πέρα από τη ράχη:
«Άλλαξε, κόρη, τον ηχό, και πες άλλο τραγούδι,
για να κινήση ο ποταμός, να σμίξη το γεφύρι,
και το Στοιχειό του ποταμού στον τόπο του να πάη.
—Το πώς ν’ αλλάξω τον ηχό, να πάψω το τραγούδι,
τίγαρ τραγούδι το είπα γω, για μοιρολόγι το είπα,
γιατί έχω πόνο στην καρδιά, που γιατρεμό δεν έχει.
Μάννα και κύρην έχασα κ’ εννιά αδερφούς στρατιώτες,
έχω και τον πολλαγαπώ άρρωστο στο κρεβάτι,
κι’ αρρωστικό μού γύρεψε το τι δεν είν’ στον κόσμο.
Μου γύρεψε λαγού τυρί κι’ απ’ αγριογίδα γάλα,
κι’ ώστε να πάου στ’ άγρια βουνά, να κατεβώ στους κάμπους,
να κυνηγήσω το λαγό, να πιάσω τ’ αγριογίδι,
να στήσω μαρμαρόμαντρα και να τυροκομήσω,
πολλαγαπώ παντρεύτηκε κι’ άλλη γυναίκα πήρε.
Πήρε την πλάκα πεθερά, τη μαύρη γης γυναίκα».