Το γνωστό ποίημα του Γ. Σεφέρη ενώνει για τους μαθητές / τριες την προσωπική εμπειρία του ποιητή από τους πολέμους και την προσφυγιά με τη σκέψη του Ευριπίδη μέσω της μορφής της Ελένης. Κινητοποιεί την κριτική σκέψη για τη ματαιότητα του πολέμου. Ο ρυθμός της γλώσσας και η επιλογή των λέξεων οδηγεί στην αισθητική απόλαυση που ξεπερνά το χρόνο και τον τόπο. Η διακειμενική διάσταση αυτού του ψηφιακού αντικειμένου οδηγεί στην εμπέδωση του νοήματος και ανατροφοδοτεί τον προβληματισμό για τις αιτίες και τις αφορμές των πολέμων, σκοπός που προυποθέτει διδασκαλία μαθητοκεντρική και βιωματική.