Για την κατανόηση της Κασσάνδρας και των κοινωνικών αντιλήψεων για την ψυχική πάθηση, προσφέρεται ένα διεισδυτικό κείμενο του Αλ. Παπαδιαμάντη το οποίο αναζητεί τις αιτίες της ψυχικής οδύνης. Η σύγκριση της συμπεριφοράς δυο μανάδων που τις χωρίζουν οι αιώνες, βοηθά την ανάπτυξη κριτικής σκέψης και την καλλιέργεια της αλληλεγγύης προς τους ψυχικά πάσχοντες. Η ακρόαση του κειμένου αποτελεί ευκαιρία διαφοροποιημένης μάθησης και εκτίμησης της μουσικότητας της ιδιόμορφης γλώσσας του Αλ. Παπαδιαμάντη, η οποία συναντά ρυθμικά τον Ευριπίδη και τον μεταφραστή του. Η λύση δίνεται από ένα παιδί που αποκαθιστά την ψυχική ηρεμία και αναδεικνύει τη δύναμη της τέχνης, την οποία αξιοποιεί η βιωματική διδασκαλία των "Τρωάδων".