Η απαγγελία του ποιήματος του Λ. Μαβίλη παραπέμπει ως παράλληλο κείμενο στις απόψεις της Εκάβης για τους νεκρούς. Παράλληλα, με τον λογοτεχνικό γραμματισμό συμβάλλει στην άσκηση της ενεργητικής ακρόασης, στην αισθητική και συναισθηματική καλλιέργεια. Εξοικειώνει τους σημερινούς μαθητές / τριες με τα σύμβολα του λαϊκού πολιτισμού και της "νεοελληνικής μυθολογίας" αναδεικνύοντας τη συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού και των αντιλήψεων για τον θάνατο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, συνδέοντας την διδασκαλία της τραγωδίας με τον πόνο των καθημερινών ανθρώπων.