Το ποιητικό απόσπασμα του Κ. Βάρναλη ενώνει τον θρήνο της Παναγίας με το θρήνο κάθε μητέρας για το παιδί της. Μέσα από την αισθητική απόλαυση οι μαθητές / τριες έχουν τη δυνατότητα να αναλογιστούν τον κοινό ανθρώπινο πόνο και να συγκρίνουν τον θρήνο της Ανδρομάχης με τον θρήνο της Παναγίας. Το ενδιαφέρον τους προσελκύεται από την τρυφερότητα των ποιητικών εκφράσεων τόσο στον Βάρναλη όσο και στον Ευριπίδη. Η διακειμενική διερεύνηση μέσω βιωματικών πρακτικών διερώτησης και διαλόγου καθιστά τους μαθητές ευαίσθητους και στοχαστικούς.