Η άποψη ότι τα γηρατειά συνδέονται φυσικά με τον θάνατο, η οποία εκφράζεται σε πολλά σημεία του διδασκόμενου κειμένου, συναντιέται με το κείμενο ενός Νεκρικού Διαλόγου του Λουκιανού, όπου ο νεκρός παραπονείται γιατί πέθανε νέος, ενώ κάποιος άλλος υπέργηρος εξακολουθεί να ζει, πράγμα που θεωρεί άδικο και αφύσικο. Πρόκειται για κείμενο με ευτράπελο και κωμικό χαρακτήρα, που προσφέρει μια ιλαρή νότα στη διδακτική πράξη, ενώ συγχρόνως οι μαθητές μπορούν να διαπιστώσουν τη διαχρονικότητα της στάσης των ανθρώπων απέναντι στον θάνατο και του τρόπου με τον οποίο εκδηλώνεται αυτή η στάση. Προκαλείται, έτσι, προβληματισμός και δίνονται προεκτάσεις για διάλογο και στοχασμό.