Το απόσπασμα από το έργο του Ν. Καζαντζάκη «Αναφορά στον Γκρέκο»,με θέμα τη φιλοξενία του αφηγητή-συγγραφέα στο σπίτι ενός παπά, τη βραδιά που πενθούσε τον νεκρό του γιο, λειτουργεί ως παράλληλο κείμενο στη σκηνή της φιλοξενίας του Ηρακλή από τον Άδμητο. Πρόκειται για την προβολή ενός παραδείγματος συμπεριφοράς, που αναδεικνύει τη διαχρονική προσήλωση στον θεσμό της φιλοξενίας και στην ανθρωπιά, εν γένει, και το οποίο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία από την επιβίωσή του σε τόσο διαφορετικές εποχές και πολιτισμικά περιβάλλοντα. Με τα κείμενα αυτά αναδεικνύεται η παιδαγωγική αξία των ανθρωπιστικών μαθημάτων, με τα οποία καλλιεργούνται στους μαθητές ευγενικές στάσεις ζωής απέναντι στον συνάνθρωπο.